Start ] Omhoog ] [ Pluggekrant ] Dagje uit ] Nieuwjaarsreceptie ] vakanties ]

 

Plugge courant december 2013

Deze is verschenen in de week van 6 december 2013.

De daaropvolgende editie hopen we in juni 2014 uit te brengen. Kopij is van harte welkom!

Stuur die uiterlijk 15 mei 2014 naar: de Redactie.

 

 

Plugge courant editie juli 2013 (4 juli 2013)

Deze is verschenen in de week van 15 juli 2013. Er staat o.a. een verslag van het sportieve weekend 2013 in.

Zie daarvoor ook: Sportief 2013

 

 

 

Pluggekrant editie december 2010

Hieronder het begin van het verslag dat Erik P. schreef over het afgelopen weekend:

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zonnewende, november 2009
Moeder mug
: "Denk je dat er volgend jaar genoeg voedsel zal zijn voor onze kinderen?"
Vader mug: "Nou moedertje, ik denk dat je je geen zorgen hoeft te maken: kijk eens wat er nu in onze bossen rondloopt: de voorbereidingscommissie van het Plugge weekend. Ik zoemde net langs het zonneven en hoorde dat ze zelfs 's nachts rond onze vennen gaan lopen!
Moeder mug: "Oh, wat een heerlijk nieuws: zullen we onze productie dan maar een beetje opschroeven?"
Vader mug: "Zo, jij hebt wilde ideeën! Maar ik ben er helemaal voor in....."

Zonnewende, 4 juni 2009
Vader mug: "Eindelijk, daar zijn de eerste Plugge's: kinders, jullie mogen je verspreiden! Ik stel voor dat de ene helft naar de bossen rond de Bungalow van Zonnewende gaat en de andere helft mag richting de vennetjes. Enne... Eet smakelijk!"
Kinderen (in koor): "Zoem, zoem, zoem, aanvalluh!!!!!!!!!!!!"
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wat een heerlijk weekend hebben we achter de rug! Ja, we werden af en toe letterlijk opgegeten, maar dat mocht de pret niet drukken. Op vrijdag kwam de voorbereidingscommissie al in de loop van de middag aan. De golfholes en GPS routes werden uitgezet, de drankvoorraad verdeeld over de koelkasten en natuurlijk lagen de lakenpakketten, consumptiebonnen, kamerindeling en badges klaar bij de aankomsttafel.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . 

 

 

Pluggekrant editie december 2009

Deze editie is, als het goed is, inmiddels bij jullie gearriveerd. Daarin kun je o.a. lezen wat Kevin met een miljoen zou doen. Zeer verrassend!

 

Pluggekrant editie juli 2009

Deze is verschenen en mag je binnen enkele dagen in de brievenbus verwachten.

We lichten daaruit het artikel "Verslag van een ritje per dromedaris in de Sahara woestijn"

Corrie en ik hebben in april van dit jaar een rondreis door Marokko gemaakt met reisorganisatie FOX Vakanties. De reis overtrof onze verwachtingen. Marokko is een prachtig land met mooie steden en een prachtige natuur. Het voert te ver om van de hele reis verslag te doen, maar ik wil dit wel doen van één belevenis, een tochtje door de woestijn per dromedaris (kameel met één bult) tijdens en na de (prachtige) zonsondergang.

Het hieronder volgende verslag is niet door mij gemaakt, maar door een reisgenoot, Jan Lambers, die ik hierbij wil bedanken voor het feit dat ik zijn verslag in deze krant mag gebruiken. Het verslag beschrijft slechts anderhalf uur van onze vakantie van 12 dagen.

Toen ik eenmaal op mijn kameel zat vond ik reden om de voorspelling van reisleider Peter van mooi weer enigszins in twijfel te trekken. Want in het westen boven de bergen was het toch lang niet vlekkeloos onbewolkt. Sterker nog, er hing daar een behoorlijk zware en donkere  lucht. Maar ja, je wilt je reisleider graag geloven, vooral als hij beter weer voorspelt. Die zware lucht hing in het westen, boven de bergen. Maar de wind wakkerde snel aan en die kwam niet uit het oosten, voor zover ik kon nagaan. Er was ook gezegd dat als het donker werd we een schitterende sterrenhemel als dak boven ons hoofd zouden krijgen. Ik had dus al eens omhoog gekeken, maar het was nog net niet donker genoeg zeker. Wel meende ik toen in de verte een lichtflits te zien, wat enige associaties opleverde met onweer. Maar die associatie was natuurlijk onterecht. 

 

 

Bij onweer hoorde ook regen en Peter had gezegd dat het hier niet regende, want dat er anders geen Sahara zou zijn. Pats, weer een flits, dit keer een felle. Het was nu al een stuk donkerder geworden, dus deze lichtflits kon niemand ontgaan: Het onweerde. Toch dus. Weliswaar in de verte, maar het onweerde. Het werden er steeds meer, die flitsen en zij verlichtten de donker geworden zandduinen. Toen het na tien minuten helemaal donker was verlichtten zij zelfs ons pad. De kamelendrijver bleef echter onverstoorbaar voor zijn peloton uitlopen. Tja, hij zou de weg wel weten, maar ik vroeg me af hoe zij zich oriënteerden. Als dat op de sterren was zouden ze een probleem hebben want er was geen ster te zien. De hemel was gitzwart en werd onophoudelijk verscheurd door draconische lichtflitsen. Verrek, voelde ik ineens een drup? Dat kan toch niet, hier? Peter had toch gezegd dat het hier niet kón regenen, omdat er anders geen woestijn zou zijn? Gelukkig bleef het bij een enkele drup. Kon dus mijn verbeelding zijn. Dat onweer zou wel overwaaien en met een jas aan was de wind best te harden.

Maar voorlopig onweerde het dat het een aard had. Bliksems wierpen grillige schaduwen van kamelen en hun berijders op het roodbruine zand en de donder galmde honderd duinen ver. Ieder van ons hield met klamme handen zijn handvat vast. Dat van ijzer was. Hadden we vroeger niet geleerd dat je met onweer in het open veld als de bliksem moest maken dat je in een droge sloot terecht kwam, omdat de bliksem altijd het hoogste punt opzoekt en dat was jij dan. En metalen voorwerpen moest je zo ver mogelijk van je afgooien. Ook zeilen met onweer was levensgevaarlijk. Direct de mast strijken.

En wij stumpers zaten hier hoog op de kameel en konden geen kant op. Er af springen? Geen optie. Je zou gemakkelijk een enkel kunnen verzwikken of erger. Je wist niet eens waar je neer zou komen zo donker was het. Intussen moest ik wel vaststellen dat ik nu getuige was van het meest spectaculaire vuurwerk dat ik ooit in mijn leven heb meegemaakt. En daar ben ik anders best een liefhebber van. Waarlijk dit was een avontuurlijke reis en als we het zouden kunnen navertellen zou dit het hoogtepunt zijn. De bliksembronnen kwamen nu zelfs van twee kanten, ter linkerzijde en van achteren.

Menigeen werd het bang te moede. Hoe zou dit gaan aflopen? De kamelendrijvers lieten echter geen halt houden. Zouden ze wel goede instructies voor gevallen als deze hebben? Stonden ze wel met een commandopost of crisiscentrum in verbinding? Gelukkig zat het onweer erg hoog en ik had nog geen aardgerichte schichten gezien.  Maar er vielen nu ineens wel veel meer spetters. Dat heb je natuurlijk wel vaker bij onweer. Of je nu in de Sahara bent of niet. Na een tijdje hield het op met de verspreide zware spetters en begon het reguliere werk. Het was een ordinaire regenbui geworden met harde dikke druppels die je al gauw tot tranen brachten, waardoor je bijna helemaal niks meer kon zien. Wat een lol! Zaten wij daar in onze zomerkleding op een kameel. Het schip van de woestijn werd ie genoemd, de kameel. Ik begreep ineens waarom. Zou het dier misschien ook kunnen zwemmen en heette hij daarom zo? Als we ooit nog thuis zouden komen en we zouden vertellen dat we in de stromende regen op kamelen door de Sahara waren getrokken, zouden de mensen ons aankijken alsof zij water zagen branden. Als we het tenminste konden navertellen. Onze beproeving in deze woestijn bleek namelijk nog maar net te zijn begonnen. Ik zat mij op mijn kameel, ik was de een na laatste van de eerste groep, in toenemende spanning te verbijten of mijn lichte zomerjack waterdicht zou blijken te zijn, toen ik plotseling een hevig gedruis achter mij vernam, gevolgd door een ijselijke gil en een daarop volgend tumult van dierengeluiden en in ontzetting en angst schreeuwende mensenstemmen. Wat gebeurde er in godsnaam achter ons? Omkijken kon ik niet en als ik dat al gekund had zou ik niks gezien hebben. We konden niet anders dan lijdzaam wachten in een verstikkende duisternis waarin de regen op ons neer bleef striemen en afwachten op de dingen die zouden gaan komen. Het was uitgelopen op een bijbelse beproeving,  deze kamelentocht waarover de Fox gids zo juichend had geschreven dat je die niet mocht missen. En daar zat je dan, hoog op een kameel, waar je niet van af kon, in de nacht en stromende regen met een ongeluk in de achtergelederen waar je geen uitsluitsel over kreeg.

Hoe was het eigenlijk gesteld met de verantwoordelijkheid in dezen?  Pas in het kamp hoorden we wat er achter ons gebeurd was. Het zadel van de kameel van Alice had niet goed vastgezeten en zij was misschien door een misstap van de kameel met zadel en al op de grond gevallen. Vandaar die gil. De kameel was wild geworden en even later was de halve karavaan als een kaartenhuis in elkaar gezakt. De kamelen zijn namelijk door tamelijk korte touwen met elkaar verbonden. Daardoor was de achterop rijdende ruiter, Huib, ook van zijn kameel gegleden. De man van Alice, Wim, die zijn vrouw hoorde gillen, was in paniek van zijn kameel gesprongen en had toen zijn been geblesseerd.

Nu kwam het op het organisatievermogen van de kamelendrijvers aan. En daarmee rezen vele vragen. Gelukkig was er geen algemene paniek ontstaan. De rest van de groep bleef vrij rustig. Of de kamelendrijvers het zadel in het donker opnieuw hebben kunnen vastmaken weet ik niet, maar in ieder geval bleven er drie kamelen onbemand. Gelukkig kon Wim nog wel lopen, anders hadden we een ernstig probleem gehad vrees ik. Want ik betwijfelde of de kamelendrijvers,  jonge jongens, wel iets hadden kunnen improviseren in de stromende regen. Hier zou toch geen terreinwagen hebben kunnen komen leek mij. En waar zou zich een reddingsheli bevinden? Stonden ze zelfs wel in verbinding met een hulppost? Nou, daar zouden we het in het overnachtingskamp nog wel over hebben. Maar hoe ver was dat eigenlijk nog? Voor de tocht was een kleine twee uur gepland en we waren nog maar krap een uur onderweg schatte ik. Gelukkig bleek het lot ons toch ook weer niet al te slecht gezind, want het hield ineens vrij snel op met regenen en het kamp bleek toch dichterbij dan gevreesd. Misschien dat we ook een stuk afgesneden hebben want ik had ook al niet het idee dat we in een rechte lijn ergens naar toe trokken. Toen ik in het kamp afsteeg kon ik de eerste minuut nauwelijks staan, zo stijf was ik van die onnatuurlijke houding op de kameel en die natte benen geworden. Rond mijn staartbotje voelde ik het venijnig schuren.

Maar ik mocht blij wezen dat ik het daarmee had overleefd. Het had ook heel anders kunnen aflopen. Ik zag de koppen in de kranten en tv-rubrieken al voor me: ”Nederlanders door bliksem getroffen tijdens kamelenrit in de Marokkaanse woestijn” 

In het kamp werd ons onze tenten gewezen en kregen we geen droge kleren. Als je die niet bij je had, was dat pech.

Tot zover het verslag van Jan Lambers. We kregen die avond wel lekker te eten met gezellige muziek. We sliepen in een tent en de volgende morgen genoten we van de zonsopgang en keerden per dromedaris door een nu zonnige woestij terug naar het hotel, waar een aantal andere reisgenoten de nacht had doorgebracht.

Huib

 

 

Pluggekrant editie december 2008

De muziek, die je mogelijk nu hoort, wordt aangeroerd in het artikel "Is Plugge wel een goede naam?".

 

Pluggekrant editie juni 2008

 

In de loop van juli is, als het goed is, het zomernummer van de Plugge Courant in uw bus gevallen.

 

We lichten daaruit het artikel "Geef de pen eens door":

 

Wij zullen ons eerst even voorstellen. Onze familie bestaat uit twee kinderen en twee kleinkinderen.

Marcel en Sanne wonen in Amsterdam, Nico en Simone wonen in Scheveningen. De kleinkinderen Cheyenne van zeven, die heel goed is in kunstschaatsen en in vele shows en wedstrijden optreedt en

Jane, een ondeugende meid van drie jaar.

Wij wonen na 35 jaar getrouwd te zijn in de van Egmondstraat, een gezellige buurt in het Geuzenkwartier. Gerrit werkt al bijna 39 jaar bij Florence en Nel werkt al 12 jaar bij Service Flat Waalsdorp, ook een onderdeel van Florence, in de voedingsdienst als gastvrouw.

Gerrit heeft eerst 30 jaar bij Drumfanfare Metro trompet gespeeld en zit sinds het jaar 2000 op het Schevenings Mannenkoor.

Nel zit al 20 jaar op het koor Immanuël. Op maandag hebben we dus onze zangavond en op dinsdagavond zit Gerrit op het Schevenings Shantikoor voor de gezelligheid.

We hebben het dus druk met zingen want het mannenkoor treedt zo al 25 keer per jaar op en zo komen we het hele jaar door veel familieleden tegen die ook op koren zitten zoals Vlaggetjesdagconcert en Kerstconcert.  

 

Gerrit speelt ook vaak trompet in de kerk samen met het orgel. In zo’n grote ruimte klinkt dat erg mooi.

Hij oefent minstens 3 x in de week thuis. De buren weten het al maar luisteren graag.

Wij vinden het wonen op Scheveningen erg fijn, dicht bij het strand, duinen en de haven. Je zou haast zeggen wat wil je nog meer.

Wij geven de pen door aan Netty en Jochem Hofland.

 

Groetjes, Gerrit en Nel.

 

 

Pluggekrant editie december 2007

 

De decembereditie 2007 is goed gevuld. Maar liefst twee interviews, verslagen van het wadloopweekend en nog veel meer. We halen er twee artikelen uit.

 

Op (wereld)reis  

Eindelijk is het dan zover! Lang van gedroomd en nu is het dan bijna tijd om te vertrekken. Vrijdag 28 december 2007 ruilen wij de Hollandse winter in voor het klimaat van Zuid-Chili waar wij onze wereldreis gaan starten! 

Hierna trekken we, via Paaseiland en Tahiti, door naar Nieuw Zeeland. Hier reizen we met de ouders van Annemieke rond. We bezoeken in Tasmanië de school waar Annemieke 8 jaar geleden stage liep.

 In Australië ontmoeten we Marieke en trekken met elkaar 3 weken in de camper van Brisbane naar Cairns. Daarna trekken we verder en bezoeken Papua-Nieuw Guinea, De Filipijnen, Vietnam, Laos, Cambodja en China. 

Met de Transmongolië Express reizen we eind juli terug naar Moskou. Op 1 augustus 2008 hopen we ‘safe & sound’ terug te zijn in Nederland!

Het is een fantastisch vooruitzicht om voor zo’n lange tijd op reis te gaan. Even los van alles nieuwe ervaringen opdoen, mooie plekken bezoeken en andere mensen ontmoeten. We kijken er enorm naar uit! Wie onze ervaringen wil volgen, kan vanaf eind december kijken op: www.alexenmiek.waarbenjij.nu

 

                                 Alexander en Annemieke

 

Hoe groot is onze familie?

Op de laatste vergadering van de werkgroep vroeg men zich af uit hoeveel personen onze familie nu bestaat. Ik ben eens gaan tellen en kwam tot het respectabele aantal van 231 personen. Dit zijn dus allemaal kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen van Huibert Plugge en Maria Bal en hun partners.  Een groot aantal van de zogenoemde “achterkleinkinderen” heeft inmiddels zelf al weer kinderen, die dus ook meegeteld zijn.

In dit getal zitten ook de partners van de familieleden die samen wonen. De jongeren onder ons, die wel een vriend of vriendin hebben, maar niet samenwonen, heb ik niet meegeteld.

Helemaal zeker van dit aantal ben ik niet. Het kunnen er zelfs nog iets meer zijn. Sommige jongeren hebben inmiddels een relatie die nog niet bij ons bekend is. Ook weten wij niet altijd welke “achter-achterkleinkinderen” er geboren zijn.

Maar gelukkig  worden we over het algemeen wel ingelicht. Geboorten, huwelijken en adreswijzigingen kun je altijd aan ons doorgeven, zodat wij ons familiebestand up to date kunnen houden.

Corrie.

 

 

Pluggekrant editie juni 2007

 

Daaruit één foto: op 27 juni 2007 hoopt tante Catrien 80 jaar te worden.

 

 

Pluggekrant editie december 2006

 

Daaruit één artikel:

 

In memoriam Simon de Bruin

Op 8 december 2006 overleed Simon de Bruin. Hij was al geruime tijd ernstig ziek en had diverse operaties ondergaan, die hem het leven niet makkelijk maakten.  

Een ernstige complicatie na één van de vele behandelingen van zijn ziekte maakte een eind aan zijn leven. Simon bereikte de leeftijd van 56 jaar.

Vanuit het verleden ken ik Simon als iemand met een opgewekt humeur. Wij hoorden, dat hij dat tot het laatst toe heeft behouden. Hij probeerde te genieten van het leven. Dat heeft helaas niet lang mogen duren.

Op 13 december is hij onder grote belangstelling, ook van onze familie, begraven op de Begraafplaats Crooswijk in Rotterdam. Zijn kinderen schilderden Simon als een lieve, hardwerkende vader. Zij zullen hem heel erg missen. Zijn zus Nel Taal haalde herinneringen op aan hun gezamenlijke jeugd.  

Wij wensen Simon’s vrouw Nel, zijn moeder, (schoon)kinderen  kleinkinderen en verdere familie sterkte bij de verwerking van dit zware verlies.

 

Huib Plugge

 

Editie december 2004

Daarin stond het volgende recept.

KOKEN MÉT… SCHORSENEREN

En antwoord op de vraag “Waarom voelen wij ons toch altijd zo moe?”

 Ik heb zelden zoveel bijnamen gezien voor een stuk wortelstok als voor de schorseneer. “Armelui’s asperge”, want de smaak zou overeen moeten komen met die van een echte asperge alleen werd er niet zo belachelijk over gedaan en was de prijs per pond van deze variant voor minder bedeelden natuurlijk interessanter. Maar dat is tegenwoordig wel anders: asperges zijn tegenwoordig volop verkrijgbaar, in het seizoen zelfs voor een redelijke prijs. Maar zie midden in het schorsenerenseizoen, nu dus, maar eens aan schorseneren te komen, voor een paar centen. Triest.

 Nog zo’n mooie bijnaam: “Keukenmeiden verdriet”, want het schoonmaken en schillen van deze stengels is een hels karwei en daar werden keukenmeisjes vroeger niet vrolijk van. Maar ja, de tijd van keukenmeisjes is achter de rug. Keukenmeiden eten nu deftige asperges en wij moeten zelf de piepers schillen omdat we een keukenmeidensalaris niet meer kunnen bekostigen. Wat dat betreft zou de schorseneer toe zijn aan een nieuwe hedendaagse bijnaam: “Armelui’s Verdriet”

 Als je nu dadelijk schorseneren staat schoon te maken en te schillen, en je onder de modder en plakzooi zit, dan ga je je ongetwijfeld afvragen: “Is dit nou ook nog ergens goed voor?”

Ja dus: Vitamine C, ijzer en inuline is het antwoord. Dat vitamine C goed voor je is moge duidelijk zijn. IJzer zorgt er o.a. voor dat je je niet zo moe voelt en inuline draagt weer positief bij aan de darmflora. Niet gek! Die armelui van vroeger werden dan ook aardig fit zo tegen het eind van de winter zodat ze vol energie asperges konden steken voor de beter bedeelden. Aan de slag dus!

Gebakken schorseneren met paddestoelen (voor bij het hoofdgerecht)

Wat heb je allemaal nodig voor 4 personen:

1 kg schorseneren

azijn, melk

300 gram gemengde paddestoelen (bijvoorbeeld oesterzwammen en kastanje champignons)

2 blikjes tomatenpuree, dragon (2 theelepel gedroogd, of 2 eetlepels vers)

boter, zout

Het begint met kliederen, dus schort om, en afzien! Schil de schorseneren met een dunschiller en leg de geschilde schorseneren direct in een bak met water waar een scheut azijn aan is toegevoegd.

Snij de geschilde schorseneren in stukken (van ongeveer 5 centimeter) en kook deze in een pan met water, zout en een scheut melk in circa 20 minuten gaar.

Maak de paddestoelen schoon en snij ze grof. Laat de schorseneren uitlekken in een vergiet. Verhit de boter in een pan en bak de champignons even aan. Doe de schorseneren ook in de pan en laat de groenten met de tomatenpuree en dragon circa 10 minuten zachtjes bakken.

Lekker met een stukje goed vlees erbij, bijvoorbeeld varkenshaas.

En wat drinken we hierbij? Een lekker glaasje rood uit de Maconnais. Zacht van smaak, maar niet al te zwaar.

 

Eet smakelijk!

Miquel

 

Omhoog ] [ Pluggekrant ] Dagje uit ] Nieuwjaarsreceptie ] vakanties ]